belle reddar dagen

eg kom heim til denne traumatiske hendinga:

(ja, det er eit heildekkjande burberrysjal/pledd du ser!) som ei følgje av dette vart eg litt skadd i hovudet eit bel, og særs motlaus i høve til skulearbeidet. då er det gildt at det finst ei som hentar solbærte – på eit prikkefat – til meg!

og kindersjokolade!

(fjas på fjesboka er også ein del av terapien. det var dessutan gjevande, slik ein kan sjå i førre innlegg)

etter teen og sjokoladen gjekk det betre. i staden for å liggja i ein traumatisert krøll på golvet, har eg både skrive innleiing og fått heile genussystemavsnittet på stell. so no er det faktisk berre korrektur og korting att til eg kan levera (og då er det berre til å setja seg med neste oppgåve, men det er ei anna soge).

 

facebookspråket – ein multietnolekt?

hin dagen skreiv eg ørlite grann om multietnolekt. eg vonar eg fekk sagt at multietnolektar vert til der fleire språk blandar seg inn i “hovudspråket” som alle har felles (sjå for deg eit innvandrarstrøk i oslo – norsk er felles, men det vert snakka mykje anna òg). eg vonar òg eg fekk sagt at eit kjenneteikn ved multietnolektar er forenkling. jadå. so no: facebook.

sjølv har eg facebook på nynorsk. (me likar eigentleg å kalla facebook for “fjesboka” då, dei mest hardcore nyttar jamvel i-ending på ordet) sidan fjesboka vert oppdatert særs ofte, går også språket gjennom mange endringar. nett no er det truleg noko som går føre seg, for språket har verkeleg tapt seg den siste tida. det kan vera noko som går over. eller, som eg har særs trua på, driv det og lagar seg ei multietnolekt der ute på veven: fjesboknorsk.

fjesboknorsk har fleire multietnolektiske kjenneteikn. eitt av dei er innblanding av ord frå andre språk, hovudsakleg engelsk. til dømes kommenterte isabel “photot” mitt for to sekund sidan:

torill melder om varsel som “x kommenterte på di link“. av ein eller annan grunn heiter det framleis “lenkjer” hjå meg, men det treng jo ikkje vera noko varig.

i tillegg til spreidde innslag av engelsk, (gjerne i fornorska (?) former som ikkje ei gong finst på engelsk, jamfør “photot”) er det multietniske trekket forenkling også særs nærverande på fjesboka. forenklinga skjer i samband med substantiv, og inneber at alle ord kan handsamast som hankjønn, viss fjesboka finn det for godt. til dømes meinte fjesboka at eg for 33 minutt sidan likte “ein lenkje på veggen hennar [min]“. sidan dette var ein dobbelfeil, vart eg lettare hysterisk og protesterte i statusfeltet:

torill er igjen på banen og syner at det ikkje berre er hokjønnsordet “lenkje” som kan verta fjesbokhankjønn, for det kan inkjekjønnsordet “oppslag” òg. elles trur eg fjesboka nyttar lukkehjul for å velja mellom “sin” og hennar” (og “hans”, for dei det måtte gjelda) i kvar einskilde tilfelle. i det heile teke er det litt utruleg at “hennar” har havna der ute – sidan all aktivitet går føre seg i tredjeperson eller med namnereferanse får ein vel eigentleg aldri bruk for det? “sin” og “sitt” held lenge!

“Ida kommenterte Stian sin status.”
“Ida kommenterte sitt eige bilete.”
“Ida skreiv på Tavla til Guro.”
“Ida likar ein lenkje på Pål si Tavle.”

tilsvarande ser det ut på alle andre sine veggar, så kvar kjem “hennar” inn i biletet? for å syna kjønn, kanskje? det er jo litt rart, sidan den opprinnelege engelske versjonen freistar å unngå nett dette det ved å bruka den übersære kjønnsnøytrale forma “their” for norsk “sin”. då ville det jo vore naturleg å omsetja til ei kjønnsnøytral form òg. særleg når det attpå er rett! den store bokstaven i “Tavle” vel eg forresten å sjå på som eit multietnolektisk trekk på lik line med engelske lånord. det er nok eit lån frå tysk, der ein nyttar stor bokstav på alle substantiv.

eg gler meg til å følgja med på utviklinga til fjesboksnorsken framover. det kjem støtt overraskingar! som no nett i stad, då noko gjekk gale, og eg fekk sjå at fjesboka faktisk kan handtera kløyvd infinitiv:

det er sikkert like tilfeldig som resten av språket der ute, men eg trur beint det er rett! nokon som veit?

 

lol teir FAILA :D

nyheter på færøysk møtte oss i grammatikkundervisninga i dag. det var herlig, og ikke så ilt vanskelig heller. eller, utover  hovedpoenga i de ulike sakene fikk jeg ikke med meg så mye. men hovedpoeng var jo vesentlig mer enn jeg forventa å skjønne på forhånd. så artig var det, at jeg skal legge ut link til nyhetene så fort jeg finner sida. [trykk på den nyhendesendinga du vil sjå. i går gjekk det i arbeidsløyse] mens dere venter kan dere hygge dere med disse klippa, der de færøyske nyhetene sliter litt (det kjekkeste er nok kommentarene under. inne på youtube-sida, altså) :

 

eg diblar, haha!

eg har gjort leksa mi og høyrd det pensumrelevante språkteigen-programmet frå 18.10 (eller 19.10 – gjenhøyr). dårlege  høgtalartilhøve hindra meg i å driva herleg multitasking (multigjering?) med oppvasken, så eg vart sitjande på ein krakk attmed dataen og lytta intenst. og eg kjende ikkje at eg kasta vekk livet mitt, og eigentleg burde nytta tida mi til mykje vitugare ting, slik eg til dømes gjer no. dette tyder at programmet var gildt, til liks med alle språkteigar eg har vore innom. at det tek føre seg pensumomgrep som “multietnolekt”, framført til dels på multietnolekt, verka etter kvart som ein rein bonus, endå det var difor eg sette meg ned for å høyra programmet i utgangspunktet. herrlich.

ei multietnolekt er forresten ei slags dialekt som oppstår i område med ulike minoritetsgrupper, ei blanding av majoritetsspråket i landet (norsk her til lands) og trekk frå diverse andre språk. litt forenkling av majoritetsspråket kan også førekoma i multietnolekta, slik at ein i norske multietnolektar til dømes berre nyttar “den” og “ein”, og ikkje formene “det”, “eit” og “ei”. multietnolektane har det òg med å slita litt med inversjon, som (ekstremt simpelt forklart) går ut på at ein i somme norske setningar byter om på setningsledda slik at rekkjefølgja ikkje er den vanlege subjekt – verbal – andre ledd, men andre ledd – verbal – subjekt, fordi eit anna ord kjem føre verbet. eg trur programmet nytta ei setning som var om lag slik:  “eigentleg var han glad”. jamfør den “ikkje-inverserte” setninga “han var eigentleg glad”. å laga setningar som den første er vanskeleg for folk som ikkje har norsk som morsmål, så i norske multietnolektar er det aldeles vanleg å høyra setningar som “eigentleg han var glad” – som altså held på leddstillinga subjekt – verbal – andre ledd, sjølv om det også er kome eit anna ledd føre verbet. om du er sugen på meir kan du jo bryna deg på denne artikkelen her, innleiinga om ikkje anna.

sper på eit bilete av tysk vaskemiddel. eg har ikkje trua:

 

tirsdagstips

kjekt for oss som ikke har ringt til brønnøysund enda: http://www.telefonterror.no/

(ser forsåvidt ut som om det er usaklig enkelt å registrere seg i brønnøysundsamlinga. på nettet og greier.)

 

kattapause

eg satsar på å koma sterkt attende etter oppgåveinnlevering i morgon. til dess:

takk til isabel for kjekt tips!

 

ja greit, likestilling

anten det no vert gjort for å fremja kvinner i akademia eller berre for å representera den typiske studentmassa på språkfag;

så er det no ei gong slik at “innlærer” er eit hankjønnsord! det er forresten “student”, “rettleiar” og  “forskar” også. for framtida, berre, gje meg samsvar! om trenden held fram skal eg personleg ta ansvar for å få ny-etablert hokjønnsendinga “-inne” i moderne norsk. eventuelt den litt meir moderne forma “-in”, frekt og fint importert frå tysk. denne endingsimporten vil skje gjennom utstrekt, planlagt og organisert kodeveksling. kva det er skal eg eventuelt forklara ei anna gong, det er veldig interessant og kjekt.

den skrikande ulempa med mitt ny-gamle system er at det føreset felleskjønn (lik bøying for substantiv i hankjønn og hokjønn) for å fungera optimalt. dette var ein strek i rekninga, for felleskjønn er eit mindre snasent språkgrep. men sidan det uansett berre er bokmålet som vert råka – ein kan ikkje nytta felleskjønn i nynorsk – , får det vera greitt. det er også godt mogeleg at det kjekke ein kan gjera når ein kombinerer felleskjønn med nyinnført hokjønnsending kan gjeva felleskjønnbruken høgre status (inni mitt hovud). kjekke nye alternativ for orddanning kan òg vera motiverande for å ta den idle kategorien i bruk; nyttar ein felleskjønn kan ein nemleg laga likestillingsformer etter tysk mønster: “die Student/Innen” = “student/innene”. åhå!

 

manglende nerding

det skjer for lite nerding på bloggen for tida, og dette er jeg særs lei for. det skal nevnes at jeg egentlig mest av alt vil legge ut gode femti prosent av grammatikkoppgava mi her – gjerne i den mindre seriøse versjonen jeg skreiv først (det er grunnet slike som meg at oppgaveteksta ber om “saklig grunngjeving”). dette kan jeg jo ikke dele på nettet i tilfelle noen finner på å kopiere. det er sjukt bra, må vite. kanskje jeg må kompensere med ei tidligere oppgave. det sinnsjuke materialet om odt og ooxml som jeg produserte i huin102 for eksempel. om jeg da ikke har publisert det tidligere da… det er for gale at slik ei gild oppgave ikke får breie om seg litt. i kveld, kan hende.

elles leser jeg olav duun, “menneske og maktene”, og den er bra, men ikke slik at den inspirerer til stortstilt nerding av den grunn. anna enn at jeg kan nevne at jeg automatisk leser den på trøndersk inne i hodet. jeg prøvde høyt òg, en kveld, det var ganske vellykka egentlig. greia er at olav duun blander nynorsk og namdalsdialekt, det er kjempefint, en heilt annen nynorsk enn jeg er vant til. boka mi er dessverre litt redigert, da, “normalisert, mykje etter mønster av Olav Duuns seinare bøker, men òg varsamt opp mot dagens norm i nynorsk”. det er sikkert et mye mer sjarmerende språk i eldre og mer originale utgaver. jeg trur at det egentlig er den ikke-normaliserte versjonen som er pensum, men finansene strakk ikke til, og jeg måtte finne meg i det biblioteket hadde å by på.

og her; rognebær ute av fokus! så var ikke besøket i nettnerdinga heilt forgjeves likevel!

 

koffeinabstinens?

ein har kan henda fokusert vel mykje på å koma seg til biblioteket i skapleg tid når ein drøymer om ub-kaffibaren heile natta. sentralt var trongen til billeg filterkaffi, eit tilbod ein ikkje har på hf lenger, og det heile enda med syting og grining frå mi side (det er jo tragisk! det er jo det!). ein sur lapp skreiv eg òg. eg fekk litt trøyst og vart oppmoda til å gå ned på “kommunen” berre, for det var den næraste filterkaffistaden (ser ikkje vekk frå at dette kan vera riktig). eg vakna diverre før eg fekk greie på om det var fylkeskommunen eller rådhuset det vart sikta til. eg trur det var fylkeskommunen.

eg var forresten på biblioteket i skapleg tid, litt før ni. nesten heilt tomt her då, faktisk!

 

liv signe går på en smell

grammatikkoppgava vår bruker en del av partiprogrammet til senterpartiet som forskingsområde – her skal vi finne døme på ord med valgfrie former. tekstutdraget vi fikk (kapittel 13) inneholdt en del ord som er fellesformer på bokmål og nynorsk, og en del ord som er så like nynorsk at bruken av dem grensa til direkte unormal bokmål. egentlig noe i retning det jeg prøver å skrive. jeg lurte på om alle de uventa nynorskaktige orda i teksten kunne skyldes det sjeldne tilfelle at et dokument (her: partiprogrammet til sp) først forelå på nynorsk, og så ble omsatt til bokmål (av noen som ikke fikk tid til å finne mer konservative bokmålsformer av orda).  for å få klarhet i dette, oppsøkte jeg senterpartiprogrammet på nett. så kunne jeg sammenlikne nynorsk- og bokmålsversjonene av programmet, og se om hypotesen min var vettig.

det viser seg at senterpartiet ikke har to språkversjoner av programmet sitt. de har et mangslunget dokument der trolig alle mulige versjoner av norsk er representert – sjøl om teksten, ut fra de stikkprøvene jeg tok, virka å være så samnorsk som råd, slik at overgangen mellom nynorsk- og bokmålsdelene knapt merktes.

hypotesen om omsatt tekst fra nynorsk holdt altså ikke mål. eller jo, det kan jo faktisk være at akkurat denne delen først var skrevet på nynorsk, men siden blei omsatt. andre mulige forklaringer på det rare språket kan være iherdig forsøk på å skrive samnorsk, jamfør avsnittet over. personen som skreiv dette kan også ha skummet gjennom resten av programmet først, blitt noe forvirret av språkblandinga, og derfor endt opp med ei slags blandingsform sjøl. siste tese: teksta er skrevet av en nynorskbruker, som grunnet språklig likestilling måtte skrive teksta si på bokmål, for å unngå overvekt av nynorsk i det ferdige programmet. eventuelt tillegg til denne tesen: nynorskpersonen hadde lite lyst til dette, og motarbeidet derfor sin egen tekst med fellesformer og noe generell inkonsekvens.

dette fører jo til så mangt. noen ganger fører det til setninger som virkelig får vist hva valgfrihet i bokmål kan utrette:

“Dette er byggesteiner i dagens og framtidas flerkulturelle Norge” (både diftongord, hunkjønn og genitiv i samme vesle setning)
“At gravferdsstønaden skal sikre alle ei verdig gravferd og ei verdig grav, uavhengig av boets og de etterlattes økonomi.” (bevegelse fra det heftig radikale inn i det voldsomt konservative i ei og samme setning. gildt!)

andre ganger går det litt dårligere, og blir direkte feil:

og med fare for å avsløre vel mye for medstudenter:

aj aj! men ordet kan jo vandre inn i bokmålsordlista bare det blir brukt nok, det er nok dette senterpartiet jobber mot.