- den gildaste delen av stadnamnsarbeidet. i merknadsfeltet står det noko utfyllande om stadnamnet. dette er ofte til hjelp når namnet skal plasserast og det ikkje kjem fram av sjølve namnet om det er namn på elva, haugen eller bakken bortom (slikt kan jo liggja nært på eit kart). ofte fortel merknadane opphavet til namnet. dette er god underhaldning. ofte er merknadane berre heilt på syre. dette er også god underhaldning. eg har sjølvsagt samla dei eg likar best:
(eg har ikkje lese korrektur på merknadane)

fæle:

“Opphenjarholte” – dei gamle seier at ein sau hengde seg der
“Dreparmyra” – mange dyr gjekk uti her og drap seg
“Grimliæ” – dei vaksne skremde borna med at der budde GRIMMEN, en fantasifigur

hyggjelege:

samlingsstad for karane for ein sundag føremiddagsprat
danseplass for kalvar når dei kom h[eim] (gissar på slutten då dette ikkje kom med på utskrifta)

på syre:

steinut og ofte vassjuk ås
kane kan bety snutt, noko framståande
“Fadderstein” – dei døypte ein unge her og brukte steinen som fadder
“Kjerring” – Kjerring er eit skjær som ligger dumt til

fint formulert:

etterturk av høy på Løbakken dersom veret laga seg
her var lagleg å sitja å kvila

greitt å vita:

stor fin fura vaks her (har ikkje noko med namnet å gjera)

overraskande:

her holdt sjørøverene til og seilte til Lurefjorden og røva skip (shit, på RADØY?!)

til ingrid:

“Rabbhaugen” – der var bustad til dei fleste på Mjøs i gamle dagar