belle reddar dagen

eg kom heim til denne traumatiske hendinga:

(ja, det er eit heildekkjande burberrysjal/pledd du ser!) som ei følgje av dette vart eg litt skadd i hovudet eit bel, og særs motlaus i høve til skulearbeidet. då er det gildt at det finst ei som hentar solbærte – på eit prikkefat – til meg!

og kindersjokolade!

(fjas på fjesboka er også ein del av terapien. det var dessutan gjevande, slik ein kan sjå i førre innlegg)

etter teen og sjokoladen gjekk det betre. i staden for å liggja i ein traumatisert krøll på golvet, har eg både skrive innleiing og fått heile genussystemavsnittet på stell. so no er det faktisk berre korrektur og korting att til eg kan levera (og då er det berre til å setja seg med neste oppgåve, men det er ei anna soge).

 

eg diblar, haha!

eg har gjort leksa mi og høyrd det pensumrelevante språkteigen-programmet frå 18.10 (eller 19.10 – gjenhøyr). dårlege  høgtalartilhøve hindra meg i å driva herleg multitasking (multigjering?) med oppvasken, så eg vart sitjande på ein krakk attmed dataen og lytta intenst. og eg kjende ikkje at eg kasta vekk livet mitt, og eigentleg burde nytta tida mi til mykje vitugare ting, slik eg til dømes gjer no. dette tyder at programmet var gildt, til liks med alle språkteigar eg har vore innom. at det tek føre seg pensumomgrep som “multietnolekt”, framført til dels på multietnolekt, verka etter kvart som ein rein bonus, endå det var difor eg sette meg ned for å høyra programmet i utgangspunktet. herrlich.

ei multietnolekt er forresten ei slags dialekt som oppstår i område med ulike minoritetsgrupper, ei blanding av majoritetsspråket i landet (norsk her til lands) og trekk frå diverse andre språk. litt forenkling av majoritetsspråket kan også førekoma i multietnolekta, slik at ein i norske multietnolektar til dømes berre nyttar “den” og “ein”, og ikkje formene “det”, “eit” og “ei”. multietnolektane har det òg med å slita litt med inversjon, som (ekstremt simpelt forklart) går ut på at ein i somme norske setningar byter om på setningsledda slik at rekkjefølgja ikkje er den vanlege subjekt – verbal – andre ledd, men andre ledd – verbal – subjekt, fordi eit anna ord kjem føre verbet. eg trur programmet nytta ei setning som var om lag slik:  “eigentleg var han glad”. jamfør den “ikkje-inverserte” setninga “han var eigentleg glad”. å laga setningar som den første er vanskeleg for folk som ikkje har norsk som morsmål, så i norske multietnolektar er det aldeles vanleg å høyra setningar som “eigentleg han var glad” – som altså held på leddstillinga subjekt – verbal – andre ledd, sjølv om det også er kome eit anna ledd føre verbet. om du er sugen på meir kan du jo bryna deg på denne artikkelen her, innleiinga om ikkje anna.

sper på eit bilete av tysk vaskemiddel. eg har ikkje trua:

 

tirsdagstips

kjekt for oss som ikke har ringt til brønnøysund enda: http://www.telefonterror.no/

(ser forsåvidt ut som om det er usaklig enkelt å registrere seg i brønnøysundsamlinga. på nettet og greier.)

 

koffeinabstinens?

ein har kan henda fokusert vel mykje på å koma seg til biblioteket i skapleg tid når ein drøymer om ub-kaffibaren heile natta. sentralt var trongen til billeg filterkaffi, eit tilbod ein ikkje har på hf lenger, og det heile enda med syting og grining frå mi side (det er jo tragisk! det er jo det!). ein sur lapp skreiv eg òg. eg fekk litt trøyst og vart oppmoda til å gå ned på “kommunen” berre, for det var den næraste filterkaffistaden (ser ikkje vekk frå at dette kan vera riktig). eg vakna diverre før eg fekk greie på om det var fylkeskommunen eller rådhuset det vart sikta til. eg trur det var fylkeskommunen.

eg var forresten på biblioteket i skapleg tid, litt før ni. nesten heilt tomt her då, faktisk!

 

eplehausten -09

då bror min og eg var ein stad mellom 6 og 8 år, planta me kvart vårt epletre i vindaugskarmen inne, slik ungar har ein tendens til å gjera. dei vaks valdsamt, og me flytte dei entusiastisk ut i hagen då dei ikkje kunne vera inne lenger. medan bror min sitt tre stod særs utsett til i utkanten av akebrettrenna, og grunna dette raskt knakk og døydde, heldt mitt tre fram med å overleva og veksa. no er det stort. mykje større enn eg:

i fjor tok det jamvel til med å produsera eple. dette er jo slikt ein kan venta seg av eit epletre som har vakse ei tid, og sju-åtte-ni-årige ida hadde vore særs nøgd om ho hadde fått nyss i dette. 22-årsversjonen hadde nesten gløymt heile treet då ho brått fekk beskjed om å hausta inn fjorårsavlinga, som var omlag ein halv berepose med ganske små og sure frukt.

treet slo til i år òg, med litt større eple, faktisk, og eg innbillar meg at dei ikkje er like sure som fjorårsepla heller (ja, eg har smakt). dei finaste var høgt oppe / langt vekke, og måtte rakast ned.

resultat:

dobla produksjon etter fjorårsmengda (vart det rett?). dei største kan etast, dei minste må me finna på noko anna med. mos? kake? kurs i sjonglering? tida vil syna!

(framhald)

 

husflidnerding

ikke før har jeg fått ei heil uke til å studere aldeles i fred fra forelesninger og oppfølging, så går jeg hen og oppdager et nytt kreativt talent jeg ikke visste jeg hadde; jeg kan sy små fine sløyfer som om jeg aldri hadde gjort annet:

den nederst til venstre er siste rest av bror min sin heftige tidlig-nittitals-shorts. jeg hadde en som var nesten like heftig, men den har vi ingen stoff-minner etter. den lever nok videre i full vigør i ymse fotoalbum. umulig å overse.

dagens produksjon. nå er heldigvis forholdene slik at det er grenser for hvor mange sløyfer jeg trenger, og det tar heller ikke lang tid å sy dem. jeg vil derfor ikke sose vekk allverdens tid på dette, og det er bra. i dag har jeg i tillegg til sløyfeproduksjon fått tid til både museumsbesøk (50-tallsutstilling på Mølstertunet) og halve “naiv. super.”, som jeg bestemte meg for å lese likevel. så slipper jeg å legge opp mi eiga pensumliste.

jeg tar et oppgjør med min loe-skepsis og konkluderer med at det er ei heilt ok bok. innimellom ganske morsom.

 

trygghet på den gjeveste plassen i stua

stearinlyssesongen er her! i høve dette har jeg sjølsagt tatt ansvar og skifta batteri i røykvarslerne. to stykk (den ene begynte å klage seg først i går, så vi har ikke levd risikabelt uten varslere heilt til nå, altså (mamma)).

(det blei så voksent og ansvarlig at fjasebilder med de to nevnte røykvarslerne er nærmest obligatorisk)

før jeg søkte det opp i ordboka visste jeg ikke at jeg alltid har savnet opprinnelsessoga til ordet “høgsete”. den var ganske fin: høy / høg~sete (norr hásæti) om norr forh: gjeveste plass i stue el. hall; nå: plass ved enden av langbordet / overf: sette noe i h-t prioritere høyest

 

melding om oppvaskpermisjon

til: frøken belle / husværet                                                                            10.09.09

søknad om oppvaskpermisjon

då eg har redusert husværet si drikkekarsamling med gjennomsnittleg eitt glas per oppvask dei to siste dagane, ser eg meg nøydd til å halda meg vekke frå slik aktivitet eit bel. det var fine glas, og det var ikkje med vilje. det var eigentleg mest oppvaskbørsten si skuld, utan at eg heilt kan forklara kvifor.

vonar på positivt svar.

mvh

frøken dativfleirtal
framleis klesvaskansvarleg

 

vill dottern vara god och säga oss vad hon menat med denna dörröppning?

hverdagen før fire, strukturert av nordisk og fargelagt av meg. jobbtimene organiserte jeg på eiga hand, og har allerede praktisert alle tre en gang hver. fungerte.

overskrifta er fra drömspelet til strindberg, som jeg etter mye utsetting (to måneder)  endeleg kom meg igjennom klokka 17:38 i dag.

 

praktisk laurdag

eg har nok lite vitugt å seia for tida, når det vert så mykje bilete på bloggen. dei fylgjande er no i alle fall særs nerde-relevante, då dei tek syner oppføringa av sjølvaste pensumbokhylla, eit særs kjærkome møbel. mamma og pappa tok den med frå ikea, og eg bygde:

orden og system, endeleg!