eg likar at forfattarar skildrar regn. kanskje eg likar skildringar av vêr generelt, men ei rask generalisering ut frå førre vêrskildring og denne, tyder på at regnskildringane iallefall så langt har vore dei mest bloggvenlege. dette kjem truleg av mi vestlandske oppvekst. eg veit kva det går i liksom.

Det var en varm, regnfull høstdag. Så langt øiet kunde se hadde himmelen en farve av mudret vann. Snart falt en fin duskregn, snart kom der byger med tunge, skråttfallende dråper.

ja, det er tolstoi igjen. eg har omlag 60 sider att av krig og fred og veit ikkje kva eg skal gjera med livet mitt etter dei.