når nepa har fått nok (eller hjernen er full om du vil), men trongen til å gjera noko konstruktivt med fagstoffet framleis er til stades, er det på tide å involvera post-it’ar* i eksamenslesinga. ritualet vart første gong innført i samband med kleine deutsche geschichte, truleg tidenes minst vellukka freistnad på å komprimera tysk historie ned til ei frekk lita pocketbok. for å få eit slags oversyn klistra eg dei viktigaste historiske hendingane opp på ei omfangsrik tidsline som fulgde med litteraturhistorieboka, og slik vart grunnlaget for eksamenstradisjonen lagt. ordnung muss sein!

her er “språket som mening” på ni limlappar (den øvste står det jo berre “maagerø” på sant. eg kan telja.) det lyt nok ein ekstra lapp til for dei slitsame kohesjonsressursane i kapittel sju. nedst til høgre i systemet. at skrifta ikkje kan lesast er sjølvsagt medvite valt, for å sikra rettane til konseptet.

postitnett
*det var her eg kom på at “limlapp” var eit mykje betre omgrep, fordi det er skrive i eit ord, er norsk, og er lettare å gjera om til fleirtal enn “post it” (ja, for eg seier “post-ittar”, ikkje “post its” liksom).