eller: ida fortel om, og siterer, eit fagert og tiltalande avsnitt frå “lyrikkens liv”

for allereie på side 24 lærte eg noko nytt. eg lærte at ei(n?) apostrofe er når “taleren henvender seg til en fraværende eller død person, en gjenstand, en abstrakt idé eller lignende, som om denne var nærværende og i stand til å høre henvendelsen”. ein fornøyeleg ting å gjera, altså.

grunnen til at apostrofa(-en?) får eit lite innlegg i bloggen, er mykje grunna eit av døma boka nyttar på slik lyrisk tiltale:
“Et berømt eksempel på en apostrofe har vi i John Keats “Ode on a Grecian Urn”, som åpner med ordene “Thou still unravish’d bride of quietness”. Hvis en mann begynte å snakke slik til en antikk vase i virkeligheten, ville vi antagelig sett rart på ham. Likeledes hvis en person gikk og ropte “O Foraar! Foraar! red mig!”, som det heter i Henrik Wergelands berømte dikt “Til Foraaret”.”

jaa, Foraaret!! dette diktet styrde me lenge og vel på med i gymnasdagane, både i skulesamanheng og elles. eg hadde jamvel ein klassekamerat som støtt sleit med trongen til å ropa fraser frå diktet (gissa kven). om berre alt pensumstoffet eg skal læra kunne appellera like sterkt til personlege erfaringar og minne!

merk at eg, i oppøsinga over eiga læring og gildt pensum, gløymde at eg etter planen skulle skriva bokmål i dette innlegget.