eg merkar det særskilt godt no når valdagen nærmar seg.

det er gale nok at eg sidan sist val har lært meg politikarspråket. brått forstår eg kva dei pratar om, kan attpå trekkje liner frå det som vert sagt til moglege følgjer av politikken. eg er på eiga hand i stand til å koma fram til både dei positive og dei negative konsekvensane av eitt og same framlegg. heilt av meg sjølv. det hender, i særskilt ljose (eller deprimerande) stunder, at eg merkar at dei sit der, i radioen, direktesendt (og repetert i kvar einskilde nyhendesending utover dagen), og lyg som ufordragelege dritungar. eg forstår kortid dei forenklar, utelet og held tilbake informasjon.

ikkje var det så veldig vanskeleg å læra seg politikkpratet heller. meir som å reinska opp i ei heftig garnnystefloke. det er framleis litt vase somme stader, men ein kan no i alle fall skilja dei forskjellige nysta høveleg bra frå kvarandre.

så eg har rydda i garnet. vel og bra. om eg er heldig kan det vera eg slepp å gjera det fleire gonger, berre følgja alminneleg mykje med på radio resten av livet. verkar greitt og smertefritt. dette kan då alle greie, tenkjer eg.

og det er her det byrjar. eller sluttar, eller kva fanden veit eg. for samstundes som eg finn ut at eg kan forstå ei tilrekkjeleg mengd politikkprat, innser eg at nesten ingen andre kan det. det er særleg i høve konsekvenstenkjinga det skortar. men ein har jo også dei som bestemt meiner at det gule garnnystet er svart (ein fargeblind kan skilja). stemma skal dei alle. gjerne på nokon dei ikkje ville vore samde med dersom dei hadde løyst opp alle vasane og sett korleis ting eigentleg såg ut.

her frå min pessismistiske ståstad verkar det som om godt over halve folket ikkje har peiling på kva dei eigentleg stemmer. og då… er alle demokrati i verda slik?

(fritt for å ikkje vera regnskogen om 50 år!)