då bror min og eg var ein stad mellom 6 og 8 år, planta me kvart vårt epletre i vindaugskarmen inne, slik ungar har ein tendens til å gjera. dei vaks valdsamt, og me flytte dei entusiastisk ut i hagen då dei ikkje kunne vera inne lenger. medan bror min sitt tre stod særs utsett til i utkanten av akebrettrenna, og grunna dette raskt knakk og døydde, heldt mitt tre fram med å overleva og veksa. no er det stort. mykje større enn eg:

epletree-(3)w

i fjor tok det jamvel til med å produsera eple. dette er jo slikt ein kan venta seg av eit epletre som har vakse ei tid, og sju-åtte-ni-årige ida hadde vore særs nøgd om ho hadde fått nyss i dette. 22-årsversjonen hadde nesten gløymt heile treet då ho brått fekk beskjed om å hausta inn fjorårsavlinga, som var omlag ein halv berepose med ganske små og sure frukt.

epletreew

treet slo til i år òg, med litt større eple, faktisk, og eg innbillar meg at dei ikkje er like sure som fjorårsepla heller (ja, eg har smakt). dei finaste var høgt oppe / langt vekke, og måtte rakast ned.

epletree-(1)w

resultat:

epletree-(2)w

dobla produksjon etter fjorårsmengda (vart det rett?). dei største kan etast, dei minste må me finna på noko anna med. mos? kake? kurs i sjonglering? tida vil syna!

(framhald)