me står under framspringet på huset øvst i bakken. me er fem; to og to som kjenner kvarandre, og så eg. ein vegg av vatn har me felles, og no står me her saman og ser på han, ventar på at han skal gå over. himmelen er faktisk blå.

alt dette vatnet, tenkjer eg, eller – det var ikkje då, dette om vatnet tenkte eg redan for nokon dagar sidan, men det høver betre å tenkja det under eit tak saman med fire ukjende, ventande på at ei byge skal halda opp, så eg vel å flytta tanken hit – kor vert alt dette vatnet av, eigentleg? sidan eg har pønska på dette i nokre dagar allereie, reknar eg med at det renn ut i havet, som ligg ganske lagleg til her i byen. likevel, eg har laga meg slik ei fin førestilling av vatnet nedover i bakken. (min fyrste teori var at bakken var nøydd til å suga opp all væta.)

sjå: eit tverrsnitt av bakken med mange lag, kor vatnet trengjer seg ned i rotformasjonar som er veldig breie øvst og så smalnar av mot djupet. det har kome så mykje vatn den siste tida – dei øvste laga er heilt gjennomblaute, og vassrøtene særs lange og tjukke vortne. tilsvarande vasstrekte er verandaplankane. endå den dagen det var opplett, vart det far etter meg inne på golvet då eg hadde vore ute og lufta eit pledd.

OG SÅ SKJER DET – MINUSGRADAR

så mykje vatn har kome, at bakken ikkje har greidd korkje fordampa det, eller frakta det ut i havet. det er no fullstendig krise i alle øvre bakkelag, minst ti søkkblaute meter ned frys over natta. all den plassmangel det fører med seg, og den uavvendelege monster-telehiven set heile byen over ende. (trur eg.) verandaen er sprengd, er no ein stussleg haug med flis tre etasjar ned, sett gjennom ei rustfri metallråme.