for det meste kjennest det som om hola eg bur i er del av feil hus. at ho eigentleg burde hengt saman med nabohuset, eller at ho ei gong har gjort det, men så skilde dei lag. no lengtar romma mine attende, men hjå naboane har dei trekt ned persiennene, så eg speler these walls are killing me slik romma mine synest, ønskjer meg ei bru over til dei andre og lurer på kva for ringeklokke som er deira. og om eg nokon gong kjem til å ringja på. liksom:

– eh, eg er naboen dykkar, eg tykkjer det ser ut som de har det så fint hjå dykk, kan eg få koma på besøk?
– så du driv og glor inn til oss?
– ja, men de har det så fint?
– …

inne i nabohuset bur det utruleg mange menneske. eller så har dei støtt besøk av dei same folka. gamle og unge, mest unge vaksne, i trettiåra. og nokre born. og ei som ryddar og vaskar, som kanskje er ei bestemor. nokre er alternative på håret og har hippieklede. somme er heilt vanlege. i sumar hadde dei urter i kjøkenglaset, no har dei stearinljos i fleirtal. dei har målingsspann på kjøkenhylla, og ein stor leikelastebil i eine vindaugskarmen i stova. i hin, mot meg, har dei stilt opp bøker, eit triks eg lurer på om dei kan ha snappa frå meg. dei ser så lukkelege ut, og eg vil inn til dei.