reven og eg er på nynorske litteraturdagar i Flåm, inst i ei myrk krå på Ægir. eg har ein stol som vippar ganske mykje og nokon å halda. no held me kvarandre medan me høyrer på diktaren Hans Sande, som fortel om teikningar og tekstar som har laga seg. kvelden før synte han fram gamle spadar og krafser med nye føter og kroppar. og tekstar til. og han skulle syna fram meir, dagen etter! reven fylgde med utan innvendingar. 

arbeidsdagen til Hans Sande er å traska rundt i skogen og sjå etter noko rart, noko som vil skriva seg. (ein gong i føredraget seier han “eg skreiv dette diktet” men rettar det til “dette diktet skreiv seg”, som rett er.) han fortel om laterale (løgne) tankar, og kor mange slike tankar normale og galne menneske tenkjer i timen. dei som skriv dikt, tenkjer mykje slikt. Hans Sande ligg visst rett oppunder dei galne.

dei frammøtte får sjå ei enkel strekteikning som utviklar seg. “oi, kva hende her? burde eg stoppa pennen?” seier diktaren då streka har fenge heller stort tolkingsrom i ei viss leid, “kor mykje toler dei unge?”. dei toler sopass. er eg ung nok til å uttala meg? eg trur det, for boka eg har lånt på biblioteket er “ei diktsamling for alle som prøver å vekse opp”, og det har eg slutta å prøva på for lengst. dette diktet derifrå, til dømes, kjennest som var det nett hin dagen det hende:

SKUMLE TAK

Ingen jenter leier kvarandre lenger
Ingen gutar klappar kvarandre på ryggen
og blunkar
Ingen leikeslåst og rullar rundt på golvet
Det er for skummelt
og snart er det for seint

Du og eg ser oss rundt
med skremte barneauge

Dei vaksne maskene våre sit spikra fast

~ Hans Sande