til naboane.

Eftir morgunverðin fór ég út að ganga, til að hressa mig fyrir langan akstur sem var framundan. Á hlaðinu sat feitur snjóhvítur köttur; einna líkastur litlum skafli sem hefði orðið eftir þegar veturinn lét sig hverfa. Han sat grafkyrr í sandhrúgu sem var greinilega ætluð börnum til að leika sér í, því nokkrar litríkar plastskóflur lágu í sandinum. Ég gekk að kettinum og klappaði honum. Han bærði ekki á sér, en leit undirfurðulega upp á mig, lygndi síðan glyrnunum og kúrði sig niður í sandinn líkt og hann ætlaði að sofna þar.


Etter frukost gjekk eg ut ein tur, for å kvikka meg opp før den lange køyreturen som låg føre meg. I tunet sat ein feit snøkvit katt; han likna ein liten skavl som hadde vorte liggjande att då vinteren kvarv. Han sat urørleg i sandkassa, som det tydelegvis var meininga at borna skulle leika seg i, for det låg nokre fargeglade spadar i sanden. Eg gjekk bort til katten og klappa han. Han lea ikkje på seg, men såg lurt opp på meg, lukka augo langsamt og krølla seg saman i sanden, som om han tenkte å sovna der.

Gyrðir Elíasson: Milli trjánna. Smásögur